İçimizdeki Çocuk ve İyileşme: Neyi Onarmaya Çalışıyoruz?

Hepimizin içinde bir çocuk var.

Çoğu zaman içimizdeki çocuk;

• Görülmemiş,

• Duyulmamış,

• Yalnız kalmış,

• Ya da çok erken büyümek zorunda kalmış bir hâl.

  
  

İyileşme dediğimiz şey de tam olarak buradan başlıyor.

İçimizdeki çocuk neyi temsil eder?

İçimizdeki çocuk; geçmişte hissettiğimiz ama ifade edemediğimiz duyguların taşıyıcısıdır. İhtiyaçlarımız, korkularımız, kırılganlıklarımız ve bağlanma biçimlerimiz bu alanda şekillenir.

Bugün ilişkilerde verdiğimiz tepkilerin çoğu, yetişkin akıldan değil; o çocuğun öğrendiği korunma yollarından gelir.

Aşırı uyumlanmak, terk edilme korkusu, kendini geri çekmek ya da fazla kontrol etmek…Bunların hiçbiri durduk yere ortaya çıkmaz.

İyileşme neden çocukla başlar?

Çünkü çocukken öğrenilenler, yetişkinlikte otomatik çalışır. Zihinsel olarak “biliyorum” demek yetmez; beden ve duygular hâlâ o eski dili konuşur.

İyileşme;

• O çocuğu suçlamak değil,

• “Artık büyüdün” diye susturmak hiç değil.

İyileşme, onun hâlâ neden tetiklendiğini anlamaya çalışmaktır.

İçimizdeki çocukla temas kurmak ne demek?

Bu, geçmişi kurcalamak ya da anıları zorla hatırlamak değildir.

Daha çok şuna benzer: “Şu an bu kadar kırılmamın bir nedeni var.”

İçimizdeki çocukla temas kurmak;

• Kendine sert davranmayı bırakmak

• Duyguyu hemen düzeltmeye çalışmamak

• “Abartıyorum” demeden önce durabilmek

demektir.

Bu temas, kendinle kurduğun ilişkinin tonunu değiştirir.

İyileşme bir anda olmaz

İçimizdeki çocuk tek bir konuşmayla iyileşmez. Bir gün şefkat göstermek yetmez, ertesi gün yine tetiklenir.

Bu çok normal.

İyileşme doğrusal bir süreç değildir. Bazen iyi hissedersin, bazen aynı yere geri dönmüş gibi olur.

Ama fark şudur: Artık yalnız değilsindir.

Yetişkin tarafın burada devreye girer

İyileşme, içindeki çocuğu “kurtarmak” değil; yetişkin tarafının onun yanında kalabilmeyi öğrenmesidir. Sınır koyabilen, duyguyu taşıyabilen, ihtiyaçları fark eden bir yetişkin parça… Bu parça güçlendikçe, çocuk daha az kırılır ve zorlanır.

İçimizdeki çocukla çalışmak, geçmişte kalmak değildir. Bugünü daha az tetiklenerek yaşayabilmenin yoludur.

İyileşme; kendini zorlamadan, suçlamadan ve acele etmeden yanında kalabilmeyi öğrenmektir.