Öz Şefkat: Kendine Acımak Değil, Kendini Terk Etmemek

Öz şefkat, zorlandığında kendine nasıl davrandığındır.

Hata yaptığında…Yetişemediğinde…Yetersiz hissettiğinde…

Kendine kızıyor musun, yoksa yanında mı duruyorsun?

İşte bütün mesele bu.

Öz şefkat ne değildir?

• Kendini aklamak değildir

• Hataları görmezden gelmek değildir

• “Boşver ya” demek değildir

• Sorumluluktan kaçmak hiç değildir

  
  

Öz şefkat, gerçeğe bakabilme cesaretidir. Ama o gerçeği kendine silah olarak kullanmamaktır.

Öz şefkat ne anlama gelir?

Şu anlama gelir: “Zorlandım ve bu beni kötü, zayıf ya da yetersiz yapmıyor.”

Aynı durumu yaşayan bir arkadaşına nasıl yaklaşırdın? Muhtemelen anlamaya çalışır, yargılamaz, yalnız bırakmazdın. Öz şefkat, kendine de aynı muameleyi yapabilmektir.

İnsan neden kendine şefkat gösteremez?

Çünkü çoğumuz sevgiyi koşullu öğrendik.

• Başarılıysan değerlisin

• Güçlüysen sevilirsin

• Dağılmazsan kabul edilirsin

  
  

O yüzden hata yaptığımızda iç sesimiz şunu der: “Bunu da beceremedin.”

Öz şefkat, bu sesi susturmak değil. Bu sesin tek ses olmasına izin vermemektir.

Öz şefkat pratikte nasıl görünür?

Çok basit ama etkili örneklerle:

• “Neden hep böyleyim?” yerine “Bu durumda zorlanmam çok normal.” demek

• Duyguyu bastırmak yerine fark etmek

• Kendini toparlamadan önce kendine izin vermek

Öz şefkat insanı zayıflatmaz Tam tersine.

Kendine sert olan insanlar genelde:

• Daha çabuk tükenir

• Daha çok erteler

• Daha çok suçluluk yaşar

  
  

Kendine şefkatli olanlar ise:

• Hatalarından kaçmaz

• Daha hızlı toparlanır

• Daha sürdürülebilir ilerler

Öz şefkat bir beceridir ve her beceri gibi öğrenilir.

Doğuştan gelmez. Bir sabah uyanınca da olmaz. Ama her fark ettiğinde, her durduğunda, hatalarında kendine kızmayı bıraktığında biraz gelişir.